You Are More Yin |
 Feminine Devoted Forgiving Fall Winter Afternoon Moon Time Passive Metal Honey |
¿En qué país deberías vivir?
China
Aquí.
Sol de Montserrat: té verde con menta a granel, de Montserrat:
You Are Hong Kong |
 You are a hard worker and good at making money. Wealth, reputation, and prestige are very important to you. You thrive in an cutting edge, energetic environment. You play to win. And even though you're competitive and a bit ruthless, you are still well mannered! |
| You Should Have Been Born Under: |
 However, you don't trust others to be as ethical as you are! Straight forward and direct, you really aren't one for small talk. You are a great listener - and an agreeable companion when you're in a good mood! You are most compatible with a Tiger or Horse. |
| You Should Be A Cancer |
 What's bad about you: you can be too moody and impossible to understand In love: you enjoy wining and dining the object of your affection In friendship, you're: likely to depend on other friends for emotional support Your ideal job: historian, marine biologist, or religious figure Your sense of fashion: you dress to match your mood You like to pig out on: classic home cooked meals, like mac and cheese |
Se es un turista fiel a Galicia, premio!
Frases de personaxes famosos... que non dixeron eles.
Ladran, Sancho, luego cabalgamos.
Esta frase non a dixo o Quixote na novela de Cervantes, senón que aparece na película que fixo Orson Welles sobre o fidalgo (máis información na Bibioteca Virtual Miguel de Cervantes).
Elemental, querido Watson.
Non me digas que esta frase tampouco a dixo Sherlock! De onde saíu entón?
O poder do cine, é o que ten.
Sacado deste post.
Hoy me ha llegado un email pidiendo el boicot a los Juegos Olímpicos de Pekín. Boicot, la palabra de moda. Yo ya temo que ese boicot se produzca, la verdad. La presión internacional es muy fuerte.Ya lo dije antes y lo vuelvo a decir: me opongo a ese boicot. Los Juegos Olímpicos fueron concedidos a Pekín por la comunidad internacional. Y creo que debe mantenerse así.Algunas razones para mi oposición:
- El boicot conseguirá lo contrario que se busca: Boicotear ahora mismo los JJOO no hará que China se vuelva más "buena", sino que la haría cerrarse en sí misma, al considerarse insultada por la comunidad internacional. Volvería a pensar que conspiran contra ella, y podría repetir el aislamiento político que tuvo durante décadas, al ver enemigos en todas partes. Es mejor que China no se cierre, sino que se vaya abriendo, porque es en los países abiertos donde pueden entrar las ideas democratizadoras, no en los cerrados.
- El boicot contamina al deporte con la política: A China se le dieron los Juegos no por ser un dechado de virtudes, sino por ser una potencia deportiva. Si se concedieran los Juegos sólo a países con una hoja de derechos humanos intachable, tendríamos que anular la mayoría. ¿Quién decide qué países lo merecen y cuáles no? ¿Europa la que esquilmó el mundo? ¿EEUU la que genera gran parte de los conflictos actuales?
- El boicot es inútil: Ojalá que un día Taiwán y Tíbet puedan decidir sus propios destinos. Ojalá que un día Hu Jia y otros disidentes sean liberados. Ojalá que un día llegue la democracia a China, la libertad de expresión, y el fin de la censura en Internet. ¿Se va a conseguir eso con el boicot olímpico? No, sólo se enfurecerá a China. El boicot es sólo una rabieta que no soluciona nada.Por esa razón, voy a poner en mi blog esto, y lo mantendré hasta que empiecen los Juegos, si es que todo va bien, o hasta que se cancelen, si todo va mal. Algunos han considerado que ha llegado la hora del activismo, y de pedir el boicot. Muy bien, pues este blog también.
Este humilde blog, Apsara Zhon, suscribe las palabras de CHINOCHANO, y se adhiere al lema:
NO AL BOICOT DE LOS JJOO 2008. NO AL BOICOT A CHINA
bufo2 s.m. Ave rapaz nocturna duns sesenta centímetros, de cor parda polo dorso e máis clara con riscos verticais escuros nas partes inferiores, con dous feixiños de plumas erguidas na cabeza a modo de orellas, que habita en zonas apartadas de monte e bosque con penedías e se alimenta de pequenos mamíferos e aves. Os bufos están a piques de desaparecer en Galicia.Segundo a Galipedia, os mouchos "Son hipermétropes e non poden ver nada a uns centímetros dos seus ollos. Non obstante, a súa visión, particularmente con luz baixa, é excelente. (...) (O moucho común) forma parte da familia dos "mouchos típicos" (Strigidae), diferenciada da familia Tytonidae, da que forman parte aves coma a Curuxa común"
curuxa s.f. Ave rapaz nocturna duns trinta e cinco centímetros de lonxitude e un metro de envergadura, de cabeza larga e redonda, ollos grandes e plumas cor parda dourada, branca e cinsenta, que se alimenta fundamentalmente de pequenos mamíferos. As curuxas son beneficiosas para a agricultura porque comen ratos.
avelaiona s.f. Ave de rapina nocturna de tamaño mediano e cabeza relativamente grande. Ten unha lonxitude corporal duns 38 cm. e un peso de entre 400 e 630 gramos, sendo as femias máis pesadas cós machos. A cabeza é redonda con ollos escuros, pouco habituais noutras aves da súa familia. As plumas teñen unha coloración mimética. Amosan dúas fases de coloración, unha acastañada e outra gris, con variantes intermedias. As parellas de fases diferentes poden ter polos das dúas clases. A parte inferior do corpo, máis pálida cá superior, está estrada de manchas castañas. O bico é amarelo. Os tarsos e os dedos están emplumados. Teñen as unllas negras. As alas, que teñen unha envergadura de entre 92 à 95 cm, son relativamente máis curtas cás doutros bufos, anchas e arredondadas. O seu voo e potente e ondeante, cun bater de alas regular que alterna ás veces con pláneos curtos. A chamada máis característica da avelaiona e emitida polos machos durante a época reproductora e unha longa queixume, que é respondida por un berro áspero da femia.
| Nome común | Nome científico | Familia | Orde |
| Moucho común Curuxa común Bufo real Bufo pequeno Avelaiona | Athene noctua Tyto alba Bubo bubo Asio otus Strix aluco | Strigidae Tytonidae Strigidae Strigidae Strigidae | Estrixiformes |
Moucho, curuxa e mais avelaiona.
É o derradeiro ano de vida de Kafka e está namorado de Dora Diamant, unha rapaza de dezanove ou vinte anos que escapou da casa da familia (...). Todos os días, despois de comer, Kafka vai dar un paseo polo parque. Case sempre acompañado por Dora. Un día atopan unha cativa desfeita en lágrimas, chorando a todo chorar. Kafka pregúntalle que lle pasa e ela explícalle que perdeu a boneca. E inmediatamente el comeza a inventar unha historia para explicarlle o que pasou. 'A túa boneca marchou de viaxe', dille. 'E como o sabes?', pregúntalle a nena. 'Porque me escribiu unha carta', di Kafka. A rapaza non parece moi convencida. 'Tela aí?', pregúntalle. 'Non, temo que non', di el. 'Non me dei de conta e quedoume na casa, pero mañá heina traer'. (...)
Kafka volve directamente á casa para escribir a carta. (...) Non pensa enganar a cativa. Ten por diante unha empresa literaria en toda regra e está decidido a completala con éxito. Se é quen de inventar unha mentira fermosa e persuasiva, logrará substituír a perda que sente a nena por unha realidade diferente, falsa quizais, mais algo verdadeiro e crible consonte as leis da ficción.
Ao outro día, Kafka vai correndo para o parque coa carta. A nena está a agardar por el; como aínda non sabe ler, el lelle a epístola en voz alta. A boneca sínteo moito, pero xa estaba farta de vivir sempre coa mesma xente. Precisa airearse e coñecer mundo, facer novos amigos. Non é que non lle queira á nena, senón que devece por cambiar de aires, así que van ter que estar separadas durante un tempo. Despois a boneca promete que lle vai escribir á nena todos os días para tela ao tanto das súas idas e voltas.
(...) Escribiu as cartas durante tres semanas (...). Un dos literatos máis sobranceiros da historia a sacrificar o seu tempo, un tempo que nunca fora máis precioso nin máis limitado, para compor unhas cartas imaxinarias escritas por unha boneca perdida. Di Dora que escribía todas as frases prestándolle unha atención atroz ao detalle, que producía unha prosa precisa, divertida e absorbente. Noutras palabras, era prosa de factura kafkiana, e durante tres semanas foi ao parque todos os días para lerlle unha carta nova á nena. A boneca crece, vai á escola, fai novos amigos. (...) Pouco e pouco, Kafka está preparando a nena para o momento en que a boneca se esvaecerá definitivamente da súa vida. Sofre por dar cun final adecuado, temendo que, se non lle sae, o feitizo quedará crebado. (...)
Chegados a ese punto, a nena xa non estraña a boneca, como é natural. Kafka deulle algo que a substituía e, cando chegan á súa fin esas tres semanas, as cartas téñena curado da infelicidade. Posúe a historia; cando unha persoa ten a fortuna de vivir dentro dunha historia, de habitar un universo imaxinario, desaparecen as dores deste mundo. Porque mentres continúe a historia, a realidade non existe.
- Location:Na historia
- Mood:
nerdy
Profile
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif)
crunia- crunia
- Unha bolseira en apuros
Syndicate
